lichaam

Beste,
ik zit met een probleem waarvan ik het gevoel heb dat niemand er de ernst van inziet, en me daarom niet intensief helpt.
Mijn probleem situeert zich aan de ingang van mijn vagina (1cm naar binnen rond om rond). Het doet namelijk pijn om inwendig te gaan met eender wat, een vinger, wattenstaafje, penis… er ontstaat steeds een branderig gevoel bij de minste aanraking. laat staan dat er wrijving op komt.
Het is voor mij dus onmogelijk om seks te hebben. Hoewel ik dat op alle mogelijke manieren al heb geprobeerd. vanaf dat er spanning op komt, doet het enorm veel pijn.

Ik ben nu 19, en ben voor het eerst met dit probleem naar de gynaecoloog geweest een beetje voor mijn 16. Ik loop dus al 4 jaar met dit probleem rond en ik krijg er schoon genoeg van! Zeker de onwetendheid of het allemaal ooit goed komt is tergend, en dit probleem is ook helemaal niet bevorderlijk voor relaties, de frustraties en spanningen hopen zich al snel op. Hoewel ik er genoeg over praat, is het feit dat dit een nogal uitzichtloze situatie is, relatiedodend.

Ik ging dus voor het eerst naar de gynaecoloog net voor mijn 16 omdat het pijn deed tijdens het vrijen en de jongen er niet in raakte. Zij stelde mij gerust dat ik gewoon niet ontspannen genoeg was, of niet nat genoeg, en dat het wel vanzelf zou opgelost raken als ik mij meer op mijn gemak voelde of er ook meer klaar voor was. Ook kreeg ik een verdovend zalfje: xylocaïne.
Ik kreeg ook de tip mee om naar een kinesist te gaan voor bekkenbodemspiertrainingen.
Na 2 jaar werd mijn probleem erger en de pijn kwam zelfs ook als mijn vagina niet onder spanning stond dus gewoon bij een zachte aanraking.
Ik ging naar een andere gynaecoloog die gespecialiseerd zou zijn in dergelijke problemen. Omdat ik nu een serieuze vaste vriend had, en ik schoon genoeg had van mijn obstakel, ik zou er dit keer alles aan doen om het op te lossen, ik was tenslotte al 18 jaar.
Ik ben een half jaar, iedere maand naar deze gynaecoloog gegaan en kreeg opnieuw xylocaïne, en een ander zalfje, dit zalfje was een eigen recept en bevatte sporen van pillen tegen epilepsie (redelijk sterk dus) het was de bedoeling om mijn zenuwuiteinden permanent ongevoelig te maken in deze zone. zodat er geen pijnlijke signalen meer naar mijn hersenen gestuurd werden. De pijn verbeterde iets, maar het was nog steeds allesbehalve aangenaam, bovendien was het nog steeds niet mogelijk om een penis naar binnen te brengen. daarna moest ik antidepressiva beginnen slikken, dat zou blijkbaar helpen, maar ik kon niet meer normaal functioneren door deze pillen en liep de hele dag als een zombie rond, dus ben ik er na een week mee gestopt.
Het raakte uit met mijn vriendje dus vond de gynaecoloog dat het niet meer nodig was hier nog verder op in te gaan.
Ik zou liever hebben dat mijn probleem opgelost raakt voordat ik een volgende relatie heb. het is heel slecht voor mijn zelfvertrouwen en zorgt voor onnodige spanning in relaties, het is zwaar om emotioneel met de onwetendheid of het ooit opgelost raakt te leven.
Ik ga nu op eigen initiatief (dus niet op doktersvoorschrift) naar een kinesist voor bekkenbodemspieren, maar ik heb het gevoel dat dit geen moer uithaalt. toch ga ik de sessies afmaken om dit te kunnen uitsluiten.
Er is bij mij dus al de diagnose van ‘het zit tussen de oren’, vaginisme, en vulvodynie gesteld, maar dit was het uiteindelijk allemaal niet.
Het effect van het zalfje die inwerkte op mijn zenuwuiteinden is tegenwoordig weer helemaal weg, de pijn is volledig terug.
Ik heb informatie gekregen via mijn mama die verpleegster is over een kinesist in het ziekenhuis die ze kent om echt inwendig te gaan werken, dus dat zal ik ook zeker nog eens proberen.
Maar ik heb het gevoel dat er steeds rondom het probleem wordt gewerkt, en dat iedereen denkt dat de pijn vanzelf wel zal verdwijnen, maar ik denk dat de pijn eerst weg moet zijn, vooraleer bekkenbodemoefeningen en dergelijke nut zullen hebben.

Hebben jullie al iemand met hetzelfde probleem gehad? zo ja kunnen jullie mij meer informatie geven?
Ik begin nu echt wel wanhopig te worden, en het feit dat iedereen steeds zegt dat het wel in orde komt, maakt mij enkel nog kwader.
Zou een operatie misschien een oplossing bieden?
Ik ben er inderdaad ook van overtuigd dat het uiteindelijk met veel moeite zal lukken om een penis naar binnen te brengen, maar het is belangrijk voor mij dat dit pijnloos kan verlopen.

Mijn excuses voor het lange bericht, maar aangezien men er nog niet uit is wat mijn probleem is, dacht ik dat het best was om zoveel mogelijk informatie te geven.

Alvast bedankt om mijn mail te lezen, en hopelijk krijg ik goed nieuws 🙂

Post Author:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *