seksualiteit

Mijn vriend en ik zijn bijna een jaar samen en we zijn heel close. We zien elkaar elke dag en de eerste paar maanden waren we dolverliefd. Augustus 2012 ben ik depressief geworden en stukje bij beetje gaat het beter. Mijn vriend is echt mijn houvast geweest.

Ons seksleven was altijd heel leuk. Voor ik iets met hem kreeg, had ik 3 jaar een relatie met een meisje gehad. Ook had ik sekservaring (zonder geslachtsgemeenschap) opgedaan met 4 jongens voor ik iets met mijn huidige vriend kreeg. Een aantal van die ervaringen waren naar en ook met mijn ex-vriendin had ik vaak het gevoel dat ik maar gewoon door moest gaan en dan deed ik vaak automatisch net alsof om haar blij te maken. Bij mijn vriend heb ik dit nooit willen doen, maar ik merkte wel dat ik af en toe tijdens de seks aan veel andere dingen dacht en niet kon genieten van het moment.

Ik ben in de afgelopen periode erg onzeker geweest over of ik het wel waard was om hier te zijn. Seks was echter nooit een echt issue. Ik heb mijn vriend denk ik een maand geleden voor het eerst verteld over dat ik soms niet kon ontspannen bij hem tijdens de seks. Hij was heel lief en zei dat ik gewoon kon ontspannen. Alleen het punt is; er is een bepaald punt dat hij ook zo opgewonden raakt dat hij niet meer bezig is met hoe ik me voel op dat moment. En dat is prima, dat is logisch, dat hoort bij opwinding dat snap ik. Alleen op dat moment raak ik totaal in paniek en wil ik alleen maar dat hij stopt, dan ben ik de hele tijd bezig met hem tegenhouden zodat we niet verder gaan. Ik heb in het verleden bij vorige bedpartners vaak moeten zeggen dat ik geen seks wilde, omdat ik toen nog maagd was en dat wilde ik blijven tot het helemaal goed was. Bij mijn vriend voelde het wel goed en met hem heb ik dus voor het eerst seks gehad. Alleen nu blijf ik dus die staat val alertheid en paniek houden op het moment dat hij opgewonden is.

De laatste weken, wanneer die paniek toeslaat tijdens het voorspel, dan stop ik hem. Dit vind ik ontzettend naar en ik ga hier helemaal aan kapot, omdat ik me dan zo ontzettend kut voel. Ik wil hem namelijk alles geven wat hij wil en hij verdient het ook, en ik weet dat ik het ook fijn kan vinden, dus het frustreert me ontzettend dat het nu niet lukt. Hij stopt dan gewoon en dan liggen we stil naast elkaar en val ik meestal huilend in slaap. Vorige week hebben we wel nog een hele fijne nacht gehad waarbij we superintiem seks hebben gehad en het wel heel fijn was; ik stopte hem toen iedere keer even als ik in paniek raakte, kalmeerde mezelf, en dan konden we weer verder. Maar ik vind het erg moeilijk om mezelf te kalmeren en dit lijkt niet meer te lukken…

Ik zie ook een verband met de rest van onze tijd samen. De laatste tijd heeft hij het emotioneel ook zwaar en ik wil er voor hem zijn alleen lukt dat nog niet omdat ik me zelf ook heel naar voel. Het gebeurt steeds vaker dat we elkaar meesleuren in een negatieve spiraal en maar gewoon in stilte, kille nare stilte, samenzijn. We hebben het hier al een paar keer over gehad en iedere keer lukt het even om weer positief te zijn en aandacht voor elkaar hebben, maar dan gebeurt er weer iets waardoor een van ons weer negatief wordt en dan slaat die ander ook dicht. Ik denk dat dit ook een bepaalde afstand creëert die ik in bed voel.

Al met al is het denk ik een combinatie van mijn eerdere ervaringen waarbij ik alert moest zijn op mijn grenzen aangeven en mijn huidige depressieve klachten (en die van mijn vriend) die ervoor zorgen dat we niet meer 3x per week superseks hebben, maar in plaats daarvan iedere keer stoppen op een nare manier omdat ik in paniek raak en we beiden niet weten hoe we daar mee om kunnen gaan.

Heeft u tips?

Heel erg bedankt alvast…

Post Author:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *